Vandaag was verdrietig. De vriendin van mijn broer, nu ex-vriendin sinds vorige week, kwam haar spulletjes ophalen. Ze begon al te huilen toen ze het huis binnenkwam – maar dat had ik niet door omdat ik in de koelkast keek naar iets te snacken met mijn bolle kop. Dus zij naar boven, spulletjes bij elkaar gezocht. Nouja, eigenlijk lag het op een hoop op de grond (had mijn broer daar neer gekwakt als poging om hulpvaardig te zijn maar eigenlijk kwam het heel gemeen over als je erbij nadenkt hoe dat hoopje erbij lag). Toen ze beneden kwam was ze helemaal in tranen. En ja, dan ga ik ook meedoen. Ik ben makkelijk verdrietig te krijgen. Zet een huilend persoon naast me en het kraantje gaat open! Maarja, het is ook een van mijn beste vriendinnen (geworden) en ze hebben toch wel 3,5 jaar verkering gehad. Dus ik ben even een wrakje nu. Ik moet maar snel met haar afspreken.

Ik leg het op mijn winterdepressie – die ik stiekem helemaal niet heb.

En dan ineens, ineens zoekt de shuffle op mijn ipod alle zielige nummers op. Rotding.

Als mijn werkgroepdocent niet iets eerder was gestopt, ik niet keihard liep naar het station, ik bleef wachten op een man die zijn hond door een poortje probeerde te doen maar de hond dit weigerde en een ovchipman hier grappige opmerkingen ging maken, als ik niet gewoon het andere poortje had genomen, als ik mijn ovchipkaart kwijt was, dan had ik de metro 53 richting Gaasperplas gemist, die ik normaal helemaal niet neem..

Als hij niet eerder uit was en niet sloom had gelopen zodat hij zijn eigen tram had gemist en daar op Spaklerweg stond terwijl ik langsreed met de 53, was ik hem niet tegengekomen. Als ik niet voorin was gestapt had ik hem nooit gezien.

En zo kwam ik mijn vriendje stomtoevallig tegen. Ik reed langs en begon als een malloot te zwaaien terwijl die andere malloot mij niet zag en de mensen in de tram mij een zielige malloot vonden die wanhopig naar een lange jongen zat te zwaaien. Daarom sprintte ik de metro uit en rende in slow motion naar hem toe, terwijl hij zijn armen opende voor mij en mijn mooie blonde krulletjes in de wind wapperden. In realiteit nam de sneeuw mij te grazen en gleed ik bijna uit en bleef ik als een malloot zwaaien. Maar het was wel even leuk, die twee minuutjes.

Stomtoevallig kwam ik ook nog die ochtend mijn beste vriendin tegen die ik al drie weken niet had gezien. Als zij niet toevallig op deze locatie van de UVA was waar zij nooit moet zijn omdat zij iets spannends met Biologie doet, was zij mij niet tegengekomen. Als zij nou aan de andere kant van de straat had gelopen waren we elkaar waarschijnlijk gewoon gepasseerd en hadden we elkaar niet gezien.

Toeval bestaat niet, maar geef toe, het is wel erg toevallig! Zeker twee keer op een dag.

Oja, ik zal proberen regelmatig te updaten. Maar ik kan niks beloven ;) Het gaat goed met mijn opleiding, druk maar goed. Alleen Statistiek heb ik niet gehaald maar daar moet ik de komende drie weken hard aan leren, dan haal ik het wel.
Nu heb ik weer nieuwe vakken, de psychologie en identiteitsvorming van een kind en dat is heel anders dan onderwijskunde en ligt mij nog niet zo goed, maar daar moet ik ook maar even overheen komen. Soon more!

1000000 geprobeerd te beginnen met een berichtje, maar nee.
390867 dagen dat ik niet meer op heartsplash geweest ben.
481 spamberichten.
8 dagen vakantie in Antalya, Turkije.
4 tentamens gehad.
2 papers geschreven met bijna goede inhoud.
1 jaar bijna samen met mijn vriendje.

Hoe gaat het met jullie?